Biz büyüdükçe; çocukluğunu çaldılar çocuklarımızın!

Biz çocukken; evin içine kurulan çadırlar yoktu.

Biz çocukken; kapının önünde kapıdan ağaca çarşaf gerip güneşten korunur oynardık.

Biz çocukken; oyun hamurları yoktu.

Biz çocukken; bir parça mermer bulup tuğla kırar, toz yapardık sonra onu ıslatırdık.

Biz çocukken; AVM’ler yoktu.

Biz çocukken; sokaklarda saklambaç oynardık, beş mahalle uzağa giderdik, yine birbirimizi bulurduk.

Biz çocukken; oyun atölyeleri yoktu.

Biz çocukken; inşaatlarda çivi toplardık, tahta toplardık ve onlardan oyun kurardık.

Biz çocukken; sokağımızda ip atlardık, top oynardık.

Biz çocukken; hamburger yoktu.

Biz çocukken; sokakta “Anneee” diye bağırıp, ekmek arası domates yerdik.

Biz çocukken; marketler yoktu.

Biz çocukken; bakkallar, bakkal amcalar vardı. Canımız bir şey istediğinde; ağlamazdık, gider alırdık, akşam annemiz-babamız öderdi.

Biz çocukken; büyük büyük isteklerimiz, hayallerimiz yoktu.

Biz çocukken; kapılarımız açıktı.

Biz çocukken; kilitli evlerde oturmadık, kapı kilitlemenin sebebini ise çok sonra öğrendik.

Biz çocukken; ailemiz bir yere giderken komşuya emanet edilirdik.

Biz çocukken; yabancılardan şeker, balon, çikolata ikramlarını reddetmezdik.

Biz çocukken; herkes birbirinin evine göz kulak olurdu.

Biz çocukken; uzak bir yere gidiyorsak, komşuya ev size emanet derdik.

Biz çocukken; “Işığı açık bırakın evde biri var zannetsinler” lafını hiç duymadık.

Biz çocukken; sokakta büyüdük, oynadık, doyduk, belki ilk tokadımızı da sokakta yedik ama yine de çok mutluyduk.

***

Biz büyüdükçe; kirlenmeye başladı dünya!

Biz büyüdükçe; unuttuk sokakları!

Biz büyüdükçe; kapandı bakkallar!

Biz büyüdükçe; gitti o güvendiğimiz komşular!

Biz büyüdükçe; çocuklara göz diker oldu büyük amcalar!

Biz büyüdükçe; çocukluğunu çaldılar çocuklarımızın!

Biz büyüdükçe; güvenimizi aldılar elimizden!

Biz büyüdükçe; korkar olduk kilitsiz kapılardan!

Biz büyüdükçe; çocuklarımız küçülüp kaldı elindeki tabletlerde…

Ağaçlarımızı çaldılar, sokaklarımızı çaldılar, büyük büyük binalar diktiler mahallelerimize…

Komşularımızı dağıttılar! Denizimizi kirlettiler! Çocukluğumuzu unutturdular…

***

Yetmedi!..

Çocuklarımızı korkuttular.

Çocuklarımızı üzdüler.

Çocuklarımızın çocukluğuna tahammül edemediler.

Çocuklarımıza kıymaya başladılar.

Çocuklarımızın nefesini kestiler.

Çocuklarımızın geleceklerini çaldılar.

Çocuklarımızın büyümesine izin vermediler…

Yaşamayı geçtik, nefes alamadık, yutkunamadık.

Göğsüme oturan öküzü kaldıramıyorum ben!

Çocukların annelerinin yaralarından öpüyorum, acılarına sarılıyorum…

Bu son olsun lütfen bu son…

Peki bu yazı hakkında sizin görüşleriniz ve yorumunuz nedir?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.